Rosyjski automatyczny statek transportowy, przeznaczony dla kompleksów orbitalnych Mir i ISS.

Zbudowany na bazie statku kosmicznego Sojuz. Masa startowa do 7275 kg, długość 7,23 m, średnica 2,72 m. Zasilanie z baterii słonecznych o rozpiętości 10,7 m, maksymalny czas lotu autonomicznego 7+30 (zazwyczaj 2-3) dni, w stanie uśpionym po połączeniu ze stacją orbitalną do 1 roku (zazwyczaj 90-120 dni). Po starcie następuje manewrowanie na orbicie, trwające zazwyczaj dwie (w niektórych wypadkach trzy) doby. Po odcumowaniu następuje deorbitacja, niespalone resztki spadają do Pacyfiku. Statek był i jest wynoszony z kosmodromu Bajkonur przy pomocy RN Sojuz-U i Sojuz-FG.

Statek składa się z trzech podstawowych elementów:

1. modułu przyrządowego, składającego się z trzech cylindrycznych sekcji - przejściowej, która łączy go z modułem zbiornikowym, przyrządowej, która zawiera urządzenia systemów orientacji i nawigacji, telemetrii, klimatyzacji i zasilania oraz silnikowej z jednostką ODU, wyposażoną w silnik podstawowy o ciągu 3,1 kN, 14 silniczków DPO (zbliżania i orientacji) o ciągu 130 N oraz 8 silników stabilizacyjnych o ciągu 24,5 N. Wszystkie są zasilane ze wspólnych zbiorników materiałów pędnych. Długość modułu wynosi 3,1 metra, średnica 2,72 metra).
2. modułu zbiornikowego w kształcie cylindra (długość 1 metr, średnica 2,1 metra).
3. modułu ładunkowego w kształcie zbliżonym do kuli (długość 3,15 metra, średnica maksymalna 2,2 metra, objetość 6,6 m³), wyposażonego w węzeł cumowniczy.

* w module ładunkowym.